Julie's blog

Heimwee

Vergeef me België, want ik heb je bedrogen.
Met die eeuwige en verleidelijke zon van Californië. Zijn verwelkomende bevolking en stabiele surf. Het gemakkelijke leventje.

Maar ik heb het meer dan halfweg achter me gelaten, die California Love. Ik mis je grauwe lucht, je mooiste Koninginnestad aan zee, het ijskoude zeewater, dat deel van die bevolking die mijn hart bewaart in uw koude wind en plotse zonneschijn.

Mijn zakken zijn al half ingepakt, mijn blik terug op het westen en niet meer op de eindeloze grote oceaan. Mijn blik starend op het Hollywood teken, dat me niet raakt. Zwervers die zich vasthouden aan een lege kop Starbucks, dreadlocks in hun baarden. Hoeren die hun laatste sigaretten uitpuffen voor hun dienst weer start. Uitgelopen mascara en afgezakte kousen. Ik kijk terug naar het Hollywood-teken. Nog altijd niet dat “wauw”-gevoel. Ik stap in de auto. Weg.

Ik kom België, nog eventjes. Ik tel de dagen. 1.

 

 

 

Santa Cruz Crush

Het begint bij een kronkel in Pekka’s hoofd. Op een ochtend besluit hij zijn idee te delen aan de ontbijttafel. Hij vertelt me dat hij z’n hele uitgewerkte plan om California te zien overhoop heeft gegooid, en ervoor kiest om meer relaxed te genieten van zijn vakantie i.p.v. naar her tot der te crossen zonder veel ademruimte tussenin. Hij vroeg waar ik graag een weekend zou willen doorbrengen, maar hij wachtte niet te lang op een antwoord. We konden elkaars gedachten bijna lezen, en Santa Cruz kwam dan ook bijna synchroon uit onze monden.

Een weekend in Santa Cruz wouden we zo kosteloos mogelijk doorbrengen. Ik zocht doorheen Couchsurfing.com maar vond niet snel een gastheer.

Op de dag van vertrek zaten we beiden op het puntje van ons stoel als we de mail checkten, maar helaas waren er geen aanvaarde verzoeken. Hopeloos als ik was en te koppig om geld neer te leggen voor een hostel, plaatste ik een openbaar verzoek op couchsurfing.com. Nog geen 5 minuten later reageerde een coole gast uit Aptos (een zijstadje van Santa Cruz) op m’n verzoek. We gingen onmiddellijk op z’n verzoek in en konden dus opgelucht ademhalen.

Direct na m’n werk vlogen we de auto in en cruiseden we naar Santa Cruz.

Het werd al snel donker en de uren slonken traag. Een halfuur verwijdert van onze eindbestemming, merkte we dat we steeds meer in een andere omgeving kwamen. Europeser, rustiger, wilder en zeer karaktervol.

De GPS gaf de eindbestemming aan, maar onze wenkbrauwen leken daar niet mee akkoord te gaan en stonden dus hoog gelift en gekruld op ons voorhoofd. We keken naar links, rechts, maar zagen niet onmiddellijk een huis staan. Waren we in de maling genomen door zo’n grapjas op couchsurfing.com?

 We stapten uit de auto en zagen een steile straat die leidde naar een pittoresk, houten huisje. Een klein kaarsje brandde aan de voordeur en we zagen kleine, schattige kinderschoentjes. Dit was niet onze eindbestemming. De man die we hadden gecontacteerd was single en een muzikant. We keerden terug langs de steile baan en kropen rillend terug in de auto. De temperatuur was een stuk lager dan in Los Angeles.

We reden de straat rustig af en controleerden elke huisnummer die we tegenkwamen. De straat was kronkelachtig en er was geen verlichting. De huizen waren sterk verspreid in de straten en verstopt hoog tussen de bomen. Het deed me denken aan Waasmunster en zijn heide.

Tot we plots enkele huisnummers opmerkten, verstopt achter het gras. Pekka trok de handrem op van de auto en kroop tussen het hoge gras. Terwijl hij het groen opzij duwde zagen we de nummers 1220, 1230, 1240,… “waar is 1280?” Dacht ik.

Ik zag Pekka nog even verder zoeken tussen het gras en ik kon niet zien of het nummer er nu stond of niet, want het licht van de auto scheen niet zo ver.

Pekka huiverde als hij de auto terug instapte en schudde z’n hoofd, geen huisnummer 1280.

We besloten het er toch op te wagen en klimden naar boven met de, niet zo geschikte, auto. De kronkelige, steile baan leek naar een schrikwekkend huis te leiden en we zagen borden met ‘DEAD END, NO TURN ROUND’ op. Pekka gaf nog wat gas bij, en uiteindelijk zagen we het huisnummer ‘1280’.

We haalden opgelucht adem en Pekka parkeerde de wagen. We hoorden honden blaffen en een paar lichten brandden. Er was helaas niemand thuis.

 

Plots werd ik gebeld, het was de man van Couchsurfing, Sean. Hij was in downtown Santa Cruz aan het rondhangen maar ging juist terugkeren naar huis. Hij vertelde ons dat de zijdeur open was en we ons mochten installeren. ‘Make yourself at home, and the dogs are the cutest ever. No worries. I’ll be home in 10.’

 

Met een opgelucht gevoel pakten we onze spullen en sleurden ze richtingen zijdeur. We zagen een drietal surf boards staan en de honden bleven ondertussen blaffen alsof we een stel dieven waren, wat ik ze niet kwalijk neem.

We openden de zijdeur en waren aangenaam verrast. Het huis was volledig uit hout, met ramen achteraan en uitzicht op het bos, de zee en Santa Cruz. We ontdekten Sean’s muziek kamer en zagen een piano staan met ivoren toetsen, een Fender Rhodes en een stuk of 5 djembés, mengpanelen, gitaren, en andere vreemde instrumenten. We konden de honden kalmeren door hen te aaien en met grote ogen legden we onze zakken neer in de gang.

Nog geen 5 minuten later werden de honden plots terug onrustig, en kwispelden sterk met hun staart. We hoorden een sleutel in het slot draaien van de voordeur en legden nog snel onze haartjes goed na een lange autorit. We zagen Sean binnenwandelen en waren onmiddellijk relaxed. Hij had een wollen muts over z’n hoofd getrokken en een brede glimlach. Z’n jeans hing laag en hij had een effen, grijze t-shirt aan.

Hij verwelkomde ons met wat snacks en drinken, en we probeerden ons nog een beetje langer wakker te houden. Hij haalde een zakje boven en bij het openen ervan kwam de geur ons al tegemoet. “Do you guys want some weed?”

Ik schudde m’n hoofd en zei “No thanks” terwijl Pekka hetzelfde deed.

Sean leek even teleurgesteld maar trok onverschillig z’n schouders op “Okay, no stress guys. Sit down, tell me about yourself”.

 

We praatten zo’n 2 uur aan een stuk en we ontdekten wat voor een luilekker leventje deze jongen heeft. Rijke ouders, een eigen huis met een studio en een onbetaalbaar uitzicht en geen 9-to-5 job.

Met veel zin in de dag nadien wensten we elkaar een goeienacht en nog geen seconde nadat ik me in bed smeet, sliep ik zeer vast en goed.

 

De volgende ochtend werden we wakker met rustige dubstep die vanuit de keuken kwam, en na een stevige douche schuifelde ik de keuken in. Sean had guacamole, eieren, kaas, toast en appelsiensap klaargezet en z’n eigen potje tabak. Met een uitzicht om U tegen te zeggen, genoten we van het ontbijt en praatten verder over elkaar, Californië en Europa.

Na het ontbijt toonde Sean zijn muziekkamer en al snel voelde ik me daar thuis. Ik testte het loopmachine uit en de fender rhodes, het korg loopmachientje en de gitaren… Een goeie start van je dag, mijn gedacht.

Amazing view van het huis in Santa Cruz waar we verbleven

Santa Cruz Boardwalk

 

We begaven ons naar Santa Cruz en belandden op de boardwalk. Daar was een pretpark gelegen, vlak naast het strand sinds 1907. De sfeer was zeer Amerikaans en ik genoot er even van om de toerist uit te hangen. Eerder die dag zaten we in het centrum van Santa Cruz en ontdekten de leuke winkelstraatjes en terrasjes. We genoten van een typische hotdog en pasten wat t-shirts.

’s Avonds reden we naar het water, Steamers Lane. De surfspot waar de cold water classics gehouden zullen worden dit najaar. Het Surfmuseum stond vlak op deze surfspot, maar was zodanig klein dat het alleen maar de verhalen bevestigden die we al wisten over de geschiedenis van het surfen…

 

Santa Cruz beach

We surften tweemaal 2,5 uur op een surfspot iets verder, genaamd “Pleasure Point”. Vlak aan het water, tegen de rotsen, stond een schattig, blauwgroen houten huis met ramen en een terras op alle twee de verdiepingen.

Tegen de late namiddag sprongen we in het water met twee gehuurde longboards en probeerden vooral niet te blijven steken tussen het zeewier dat overal ronddreef.

De golven waren lang, clean, perfect. Ik en Pekka kregen er niet genoeg van, maar onze armen jammer genoeg wel. We ontmoetten een schattig zeeleeuwtje, dat kwam boven piepen op een armlengte van ons en we dachten een haai te gezien hebben maar stelden ons gerust met de gedachte dat dié vin wel te klein zal geweest zijn voor een haai.

Doodvermoeid kropen we uit het water, en besloten dezelfde spot morgenvroeg ook te doen.

Het was toen zondag, Paaszondag. Het was bijgevolg druk in het water. Zo, zo druk. Agressieve locals, locals die hun voorrangregels niet kennen en locals die denken dat ze het surfen uitgevonden hebben. Ook al zouden hun voorouders dat misschien gedaan hebben, het telt niet.

Na 2,5 uur strijden voor golven, begaven onze armen het opnieuw en hielden we het voor bekeken.

 

We ontmoetten een oud koppeltje dat vlak aan het water woonde. Ze leken bezorgd te zijn en boden ons een douche aan en wat fris gekoeld drinken. We praatten over big wave surfen op Mavericks en ontdekten dat het schattig groen blauw huisje aan de rotsen, Jack O’Neills huis is. Op z’n terras stond een stoeltje waar hij dagelijks in zou zitten, maar was die dag voor Pasen naar z’n ander huis ergens verstopt in Santa Cruz.

Voor degenen die niet weten wie Jack O’Neill is, hij is de uitvinder van de wetsuit en starter van het merk O’Neill. Hij is nu zo’n 89 jaar, en eeuwige stadsheld.

 

Terwijl Pekka klaar was om door te reizen naar San Francisco, trok ik terug naar Los Angeles. Via Zimride.com boekte ik een ritje voor 35 dollar. Met 3 andere reizigers in de auto praatten we nog na over de mooie stad Santa Cruz, en het moment dat ik thuis was, liet ik mijn fantasie derest doen.

Slaapwel.

Even iets anders - intermezzo

Is het gras groener aan de andere kant? Steek je over naar die andere kant in de hoop daar iets te vinden?
Uit je comfort zone stappen bezorgt je gegarandeerd een hoop ‘magie’ en avontuur. Niet zomaar tuimel van je het ene verhaal in het andere, maar je loopt jezelf haast voorbij, wat je uiteindelijk vermoeit.

 

Soms lijkt het gras zo groen te zijn, dat je de echtheid ervan betwijfelt. Je nestelt je erin, geniet van de zachtheid, neemt de sfeer in je op zoals hij zich aan je voorstelt, zonder boe of ba. Je geraakt in extase, want voor een bepaalde tijd lijkt het gras je te bekoren, je krijgt er niet genoeg van en probeert elke vlinder, bloem of kleinste vorm van vreugde te vangen en bij te houden. Een glimlach van oor tot oor, trippelende voetjes, een zongebruinde tint op je huid, blonde lokken doorheen het kastanjebruine haar en een afstekende rode zonnebril.
Het lijkt je goed af te gaan, die Californische sfeer.

 

Je geeft je over aan de omgeving en laat je inpakken door zijn bewoners. Je wilt het niet direct toegeven maar je wordt verliefd. Verslaafd als het ware aan zonneschijn, late avonden en late ochtenden met brunches en snacks. Je zwalpt van dag tot dag, week tot week.  Grinnikend, zomaar. Zonder de hulp van een druppel alcohol. Blij.

 Tot op een moment dat je even valt. Het hoeft niet hard te zijn, de kleinste aanraking met de betonnen grond is al genoeg. Voldoende. Gegrond. Grond. Je likt je wonden en worstelt met de gedachte om je niet te laten afleiden door obstakels of juist wel. Naar de maan met hen, vergeet hen? Ze zijn het niet waard? Gelijk heb je, onderbewustzijn. ’t Is waar.

Ik ben verwend. Een toegegeven rotjong. Onervaren, maar toch rijper dan die banaan in je koelkast die al mooi bruin ziet. Nog eetbaar, maar iets te plat en slecht verteerbaar.

 Nu, het voordeel aan alleen reizen is dat je alles op de harde manier leert. Zoals een bokser zonder trainer als hij in de ring staat, met een dik oog en een bebloed gezicht. Hij staat er nog, vol met moed en kracht maar toch op zoek naar steun van zijn coach. Het is op eigen kracht dat je vaak het verste geraakt, jezelf écht uitdagen. Jezelf zélf voortduwen, daaruit haal je de grootste bevrediging. Niets anders maakt je trotser dan kunnen zeggen “Ik heb dit alleen gedaan”. Net als toen je een kindje was en die tekening helemaal alleen hebt ingekleurd, binnen de lijntjes.
In het kort ben ik dus eigenlijk een combinatie van een bokser, en een klein meisje met een rotte banaan en een binnen de lijntjes ingekleurde tekening, zittend in fake groen gras. Lachend.

 

Geniet.

 

me and a sandstorm in the back. The Dunes. - Deathvalley. Temperature that was reached that day: 37 C

The Dunes & Nabriskie Point. - Death Valley

Free tickets to NBA Game: Phoenix Suns - LA Clippers in the Staple Center, Downtown L.A.

Nabriskie Point. Prachtig. - Death Valley

Badwater - 282 meters under the sea level. Result: Salty soil and when it rains you can see the salt rising up and creating a beautiful effect. - Death Valley

More badwater - walking on the salty soil.  - Death Valley

View from our campingspot where me and my friends spent the whole weekend, in Tecopa Hot Springs. Also, we really enjoyed the natural hot spring water/natural hottubs. Lovely.

Camping fire to keep us warm. The desert is hot in the days, but pretty cold at night. And the most beautiful sky ever. I learned so much more about the stars. We saw Venus, Orion, Ursa Major,... 

 

 

Jules

 

 

De mooiste kustlijn die ik ooit gezien heb en Californische mosselen

Met de gedachte het volgende weekend in San Francisco door te brengen, zwalpte ik de week in.  De weekdagen voelden aan als late Juli-zomerdagen en de fietstochten brachten een vrij gevoel voort. Met een felrode zonnebril en een rieten hoedje begeef ik me dagelijks naar het werk, en oh vergeet de glimlach niet die m’n gezicht markeert, en de zwarte Beach cruiser als m’n stalen ros.

 

Ik voel me in mijn element, en besef dat ik hier m’n hele boeltje naartoe zou willen verhuizen, inclusief familie en beste vrienden. Als jullie dit lezen, wat denken jullie ervan? Dromen doet geen zeer, en zeker niet als ze realistisch zijn.

 

Omdat ik in dé entertainmentstad van de VS zit, vond ik dat het wel tijd werd om eens naar een typische cinéma te gaan. Na even te zoeken samen met Erik, kozen we voor de Arclight Cinema in Hollywood, de grootste en mooiste cinema van heel Los Angeles. Gelijk hebben de konkelfoezelaars. Dit IS waarschijnlijk de mooiste cinema die ik al bezocht heb, en de film was zeker ook niet mis: Chronicle…
Iedereen die houdt van een verhaal over jongeren die na een raar ongeval superkrachten krijgen en hier niet mee omkunnen, moeten zé-ker de film gezien hebben. Hij staat vrij hoog op de algemene publieksfavoriet.

 

Soit, de week verliep vlotjes en wel, met leuke avonden in leuke cafeetjes en 3 avonden sporten per week. Vrijdag vertrok ik onmiddellijk naar San Francisco op roadtrip voor het weekend. Na een lange tijd rijden, mààr natuurlijk met de mooiste kustlijn ooit om te zien, arriveerden we in Berkeley, een stadje naast San Francisco.

We werden verwelkomd door één van Erik’s collega’s en kregen onmiddellijk eten, en we zetten de leuke sfeer verder in een lokaal caféetje.

Ik weet niet wat het is, maar 1 duvel brengt m’n vriend Erik in hogere oorden en hij wordt dan altijd een beetje.. “gek”. ;-)

Hij zette zich plots recht en zei “Julie, let’s meet some locals and ask them where the party’s at!”

Ik volgende hem gedwee naar een koppeltje die veel te intiem aan het praten waren, en ik schaamde me even dood.
Bleek later dat het héél aangename mensen waren en we wisselden contactgegevens uit. We volgden een luide bende naar een ander cafeetje een straat verder en dronken de meest rare cocktail ooit. Ik weet niet wat er allemaal in zat, maar het was meer dan m’n vingers konden tellen. En het ergste van al, het smaakte naar fanta.

Terwijl de anderen het moeilijk kregen na 1 duvel en een cocktail, zat ik bijna helemaal nuchter te lachen met hun gekke stoten en grappige verhalen.

Ik en Erik vertelden enthousiast over onze roadtrip die we die dag maakten, en de grappige zeeleeuwen die we zagen, het schattige eekhoorntje dat op z’n achterpootjes ging staan, het adembenemede uitzicht, de waterval die we hoorden in een vallei maar niet vonden, het lekkerste ontbijt dat we aten in een lokaal ontbijthuisje in Santa Barbara, de chocolat factory die we vonden in Monterey en het kasteel dat we niet bezochten in San Luis Obispo maar wel konden zien door in te zoomen met onze camera’s, de grappige wedstrijdjes die we deden in de auto zoals “zoek om ter meest Volvo’s”, “shitty song contest en wie het eerste op “next” duwt omdat hij het niet meer aankan, wint de wedstrijd” of… Kortom het was een heuse roadtrip.

 

Rond 2u voelden we de vermoeiende roadtrip in ons lichaam kruipen en kropen al snel in ons bedje.

De dag nadien werd ik verwelkomd in het stadje Berkeley. We kochten samen ontbijt in het populairste bakkerijtje en maakten fruitsla, thee, koffie en sneden verse kaas.

Met een véél te dikke maag, maakte ik m’n rugzak voor een hele dag San Francisco. Ik haalde m’n camera uit m’n achterzak en zag dat de batterij.. plat was. Gelukkig beschikt de iPhone over een dope camera. Hup, weg zijn we.

We pakten de trein (BART) naar downtown en als we afstapten werden we al direct verwelkomd.. door naakte fietsers?

Het was een event tegen de werelvervuiling, en kon het niet laten dit te filmen (zie vlog).

We kuierden doorheen de ochtendmarkt aan de pier, en ik verschoot me een bult als ik en de locals (vrienden van Erik) een paar biertjes wouden drinken, en dat op de middag…
Met veel tegenzin nipte ik van een biertje, maar smaken deed het niet. Ik proefde nog mijn fruitsla en koffie. Soms zijn Amerikanen veel te raar.
Ik liet het biertje voor wat het was na 2 slokjes en zette m’n kuiertocht verder langs de verschillende pieren, tot we aan pier 39 waren, heel toeristisch en uitzicht op Alcatraz (de legendarische gevangenis die gelukkig sloot in 1963).

We hadden zodanig weinig tijd dat we er niet heen konden, en al helemaal niet als we zagen dat de boottochten uitverkocht waren voor de hele dag.

Vlak aan die pier waren ook veel visrestaurants, en het deed me een beetje denken aan de vismarkt in Oostende.

Zo Belg als ik ben, bestelde ik een portie Mosselen en frietjes en genoot maar na de laatste mossel wist ik dat geen enkele Californische mossel kan tippen aan de Zeeuwse mossel!

 

Met een alweer te volle maag zetten we de tocht verder naar de Trolley, de legendarische cable car die ze vroeger in San Francisco constant gebruikten, maar nu slechts een toeristische attractie is geworden, wel grotendeels toch denk ik.

 

We zagen Chinatown, Downtown en Mission District,… Het was een heuse dag! Oververmoeid  keerde we terug naar Berkeley.

Het was die dag nadien zo laat, dat we niet anders konden dan te brunchen ipv ontbijten. Het populairste ontbijthuisje in Berkeley zat zo vol, dat we moesten kijken voor een andere optie. Uiteindelijk werd er gekozen voor een Japans eethuis waar je brunchen. En ik moet toegeven, zéér, zéér lekker.

 

We zagen die dag de San Rafaël brug, bezochten het Muir Woods park en zagen jonge hertjes en één van de grootste bomen (de grootste bomen staan in de Redwoods) en genoten van de stilte, als compleet tegenovergestelde van de stad die we de dag voordien bezochten.

Het werd later en we verplaatsten ons naar de laatste locatie voor we terugkeerden naar Los Angeles: De Golden Gate Bridge. Ik poseerde wat onnozel voor de foto en al snel was het weekend alweer om.
Een paar uren en grappige wedstrijdjes in de auto later, arriveerde ik.. thuis…. Zzzz.

Me and the bridge.. hangin' out..

 

..

 

Tree?

 

San Francisco city

What a view! I'm the Queen of the wooooooorld!

 

On the road...

Somewhere between Santa Barbara and San Luis Obispo

DRAMATIC SQUIRREL! OMG! :O

roadtrip with a view..

Er was eens ne Zweed, nen Belg en nen Amerikaan.

Met John de Zweed uit het oog en een nieuwe week om de hoek, doe ik mijn was nogmaals, in de hoop dat het zien van het wasschuim al de slapertjes uit m’n oog kan halen, magisch mysterieus.
Ik voelde tot in het diepste van m’n Hallux (dat is mijn grote teen) dat ik een zwaar weekend had doorstaan, maar een … *sprakeloos* weekend heb gehad. No words just.. gasp.

Maandag kwam ik op het werk, en werd ontvangen met een klein, leuk kadootje (een ecologisch plectrum voor mijn gitaar) en trakteerde mezelf na het werk op een zomer t-shirtje dat me al enkele weken aanstaarde in de etalage van Urban Outfitters.

Ik dacht dat ik dit nooit zou zeggen, waarschijnlijk heb ik het al enkele keren laten vallen hier en daar, maar het openbaar vervoer hier is niet te vergelijken met dat in België. In de goeie zin. De Belgen weten niet hoe goed ze het hebben met hun treinen, metro’s, trams en bussen. Los Angeles heeft waarschijnlijk het slechtste openbare vervoer van heel de staat. Met de grote autobedrijven die alle trein- en tramsporen opkochten in de jaren stilletjes, was de stad gedoemd om een “Koning Auto”-stad te worden. Hier mag je bijna overal links afslaan, of het licht nu op groen of rood staat, en in sommige straten is het verboden te fietsen. Zelfs als staat er een bord of markering die zegt “share the road”, blijft het aan te raden een helm te dragen of gewoon de gekke gedachte te hebben dat je superman bent. Ik heb dat laatste in mijn gedachten, dus ik zie geen probleem. Don’t worry, no reason for panic, Ik neem een veilige fietsroute (vergeleken met de grote banen als wilshire en santa monica boulevard) naar mijn werk, sinds 2 dagen geleden.
Maar terug naar mijn vorige week.

 

Het bleef vrij rustig tot woensdag, totdat ik een sms kreeg van m’n ondertussen goede vriend Erik of ik een tweede poging wou ondernemen om naar Milow te gaan kijken. Geen platte band of een te late bus, dus we haalden het net op tijd.
Milow is een genie, al zou ik dat  2 uur voordien niet over m’n lippen gekregen hebben. Ik was absoluut geen fan, maar dit concert heeft me overhaald en omgetoverd tot een kleine “fan”. Ik kocht z’n cd, liet hem een krabbeltje zetten en vertelde over m’n verblijf hier en dat ik z’n concert verrassend goed vond. Natuurlijk was m’n buddy Erik zo plezant om volgende zin te laten vallen: “hey but Julie is a musician too, she makes her own music.” Waarop Milow zijn wenkbrauw liftte en zijn lippen openden om het oergeluid “aahaa?” te maken. Hij vroeg wat voor muziek ik maakte, wat m’n artiestennaam is en of ik al vaak gespeeld heb in België. Erik maakte nog wat mopjes die me ongemakkelijk deden voelen (bijvoorbeeld: “one day Julie will play music here, and you’ll be buying her cd. Hahaha”, terwijl hij met z’n elleboog Milow porde, en ikzelf die ondertussen roder werd in het gezicht. Zoiets.)

 De dag nadien was donderdag, en donderdag is al vaste traditie geworden voor de couchsurfmeetings!! Deze keer was het in de Surly Goat, dichtbij West-Hollywood. Onze maagjes knorden nog, dus aten we een Amerikaanse Pitta (niet zo goed als degene die ik gewoon ben) en begaven ons dan naar de bar met véél Belgisch bier. Helaas was het bier naar mijn keuze op (framboise) en koos ik voor Martini. De vrouw achter de bar staarde me afwachtend aan en zei uiteindelijk, op een ongeduldige wijze “yes. But what kind of Martini? Gin? Wodka?”

Verstomd door haar antwoord brabbelde ik “uimm.. just Martini? Regular?”
Ik kreeg een glas in m’n handen gestopt die proefde als pure wodka en met een lang gezicht schoof ik het glas weg en bestelde maar een gewoon biertje. Zucht. Ik schonk m’n martini aan een liefhebber en genoot verder van m’n avond.
Later stootte ik op een surfleraar die zaterdag ging surfen in malibu en ik knikte enthousiast als hij vroeg of ik mee wou. DUHH!! Dat hoef je mij geen twee keer te vragen… I was craving for some surf, 'cause Venice didn't give me much... so give me MALIBU, PLEASE! :)

Looking at the waves, seeing that it is very very crowded

Newportbeach-crowded!!

 

Stoked!

Tom, please don't hurt me! LOL

Vrijdag werd ik uitgenodigd voor een avondje uit in een leuke bar in Santa Monica, waar ik een hele boel Spanjaarden leerde kennen en voor het eerst Jägermeister/reddbull dronk (ofzoiets!). Discusting en toch lekker… Elke bar sluit hier om 2 AM dus ik kon nog  5 uur slapen alvorens ik wakker werd gemaakt voor een surfsessie in Malib… wacht… Malibu is flat, geen surf. Wat?
Niet getreurd, zei Tom (de surfleraar). We rijden gewoon naar Newport Beach, daar is het wel te surfen! Lange lijntjes, zonneschijn, let’s go!!!!! Surf's up....
Het gezelschap kreeg surfles, terwijl ik zo snel mogelijk in het water sprong... Surfen maar.

 

Tegen de middag arriveerde ik terug thuis en maakte me direct terug klaar voor een fietstocht doorheen Venice en lunch in “Cha Cha Chicken”, een Caraïbisch restaurantje.

 De zaterdag zou ik rustig doorgebracht hebben, tot m’n Spaanse amigo Jorge me op andere gedachten bracht en ik in een populaire bar belandde ergens in Santa Monica, alweer tot 2 AM.

Zondag.. rustdag en.. fotoshoot! Eerder die week ontving ik een berichtje van een andere Zweed “Christoffer”, dat hij me graag zou willen “shooten” met mijn gitaar enzoverder. Dus wachtte ik die dag in Venice op hem en trokken naar typische steegjes, graffitimuren en palmboom-achtige achtergronden. Aan de foto’s wordt volop gewerkt, ik ben zelf héél nieuwsgierig!

Verder maakten we plannen en het is officieel, ik ga volgend weekend naar San Francisco!! Vertrekken vrijdag na het werk en terugkomen maandag vroeg in de ochtend..........

 

Peace, Love & Happiness!

Julie

 

Tweeëntwintig en een stel zotte Amerikanen

*snuift verse lucht op* aaah, mijn derde week in Los Angeles, eindelijk kan ik opgelucht en volledig oprecht (naar mijn gevoel) genieten van mijn verblijf. Bijgevolg vliegt de week ook bij en met een glimlach van oor tot oor kan ik nog net alle leuke momenten eventjes vasthouden, eventjes maar. Hier gaan we.

 

Dinsdag, Valentijn. “Ugh. Yuk.“ dacht ik toen de volgeplakte bussen me er blijkbaar maar al te graag aan herinnerden. Al bij al vloog de dag, en toen een hongertje kwam opsteken vlak voor 6 uur, nam Sean het initiatief om me te trakteren op een zeer smakelijk Mexicaanse burrito met alles erop en eraan. Rond half 7 arriveerde de eerste performer voor de Valentijnshow en bij het zien van de opwarming besloot ik om te blijven kijken en een vriend te overhalen om samen met mij wat te (bulder)lachen.
Met een echt hipster biertje (niet expres) en een paar snoepjes  ging ik mijn single valentijnsavond in. Happy Crappy… uim Valentines Day.

 

Mijn creativiteit kreeg veel ademruimte en ik blies mijn eigen verwachtingen de lucht in. Best tevreden van mijn werk afgelopen week, beloonde ik me op donderdag met een feestje in Silver Lake. Daar ontmoette ik 3 Belgen, waarvan ik er al 2 eerder had ontmoet op het Elements Festival: Wannes en Bram Loosveldt. Hun compagnie, Bene, was ook een toffe gast. We praatten bij over mijn stage, de VS  in het algemeen en hun best wel strakke reiswagen waarmee ze toen al duizenden kilometers hadden afgelegd.

 

Om eerlijk te zijn, zijn er zodanig veel leuke momenten dat alles een beetje blurry wordt naarmate mijn verblijf.

Ik heb een fantastisch grappige comedy show gezien op vrijdag, helemaal naar boven geklommen diezelfde nacht om het lichtspel te aanschouwen van Los Angeles en de dagen nadien gewoon genoten van het lekker weertje en de goeie koffie.

De dagen vliegen voorbij en elke avond is er wel iéts dat me bezighoudt, ik verveel me weinig en slaap ook weinig.

Één van mijn vrienden, Stévie uit de UK, had net z’n vliegticket geboekt naar Canada.. Hij zou die woensdag 22 februari terugkeren en daarom zouden we woensdagavond iets gaan drinken in Hollywood.

We mistten nét Milow maar zagen hem nog wat babbelen met weet-ik-veel-wie-maar-ze-had-wel-een-mooi-kleedje-aan. Had ik de durf gehad dan waren we nu boezemvrienden en stond ik al met hem in de studio een nummer op te nemen, haha. Dromen doet geen zeer, denk ik.

 

Ik begin wel voor de eerste keer België te missen voor zijn heerlijke delicatessen. Het eten hier is in het algemeen vettig, ongezond en gewoonweg slecht voor je. Zo Vlaams als ik ben, zo gezond probeer ik dus te leven. Yoghurtjes en fruit als ontbijt, af en toe een toastje met choco. Veel water en geen frisdrank, en ik frieten 1 keer per week maximum.

Dacht ik.

Gelukkig is er zoiets als “wholefoods”, zo’n gezonde hippie supermarkt waar je je eigen slaatjes kan maken voor 7 dollar, en met een tas koffie van de dag 8,5 dollar. Perfect!
Om de hoek is een Belgische bakkerij met de heerlijkste chocolade cakejes maar helaas spreken ze geen Vlaams of Frans, en de chocolade die ze gebruiken is al helemaal niet Belgisch! Pfoe, wannabes ;-)

 

Donderdag 23 Februari. Stévie is weg en de afgelopen dagen spendeerde ik veel dagen in Venice. Ik leerde local Erik beter kennen en z’n couchsurfer van die week, John van Zweden, kon me zwaar bekoren en onze muziek klikte direct in elkaar.

Dankzij hem vond ik eindelijk de geschikte microfoon om op te nemen en ontdekte ik dat onze stemmen verrassend goed samenpassen.

Maar ook hij was een echte reiziger en was al weer weg na slechts een week in Venice. Maar niet zonder iets gek te doen samen. Woensdagavond toen we Milow gingen bekijken, spraken we met Rickmond (een local) of ik en John het zagen zitten om vrijdag een open mic te spelen in Hollywood. Met een voorzichtige “ja” sprongen we in op het aanbod en enthousiast als we waren, spraken we af op donderdagavond om samen wat nummers in te oefenen, tot we uiteindelijk bij “hey ya” belandden van The Outkast. Dit nummer werkte en de buren klopten zelfs op onze deur om “het nog eens te mogen horen omdat het zo mooi en goed was”

Zwaar gestreeld door ons ego, speelden we het nummer nog enkele malen en besloten dit nummer die vrijdag te spelen, als enigste. We speelden nog door tot héél ’s ochtends vroeg en pas tegen 4 uur sloot ik mijn ogen. Gelukkig oversliep ik me deze keer niet en geraakte dus op tijd op het werk! *Trots*
John kwam me “oppikken” op het werk en samen reden we naar mij thuis om nog een laatste keer samen te oefenen. 2 uur aan een stuk speelden en speelden we en gaven onze eigen draai aan het nummer. We werken er nog steeds aan via Dropbox en Logic Pro en gaan dit nummer volledig opnemen als ons Demo’tje samen. Voor de geïnteresseerden, we spelen het nummer in mijn laatste nieuwe vlog: rond een minuut of 7. Enjoy!

  

Op het feestje in Hollywood waren vééél goeie artiesten, performers en zelfs een harpspeler die beatboxte (zie youtube vlog).

Ik en John speelden als zesde ongeveer en we waren best wel nerveus, aangezien alle vorige performances heel serieus en artistiek waren, terwijl het onze een cover is van een best wel opzwepend nummer.

We speelden de eerste noten en het werd stil, pas toen we begonnen te zingen hoorden we veel gelach en “wooehooew”s dus met een goed gevoel konden we het nummer verderzetten.

 

We kregen veel leuke comments nadien en John werd aangesproken door een zogezegde radio presentatrice. Ze gaf haar nummer niét (John is niet de beste playboy, dat hebben ik en Erik hem meermaals gezegd, pestkoppen dat we zijn), maar john gaf dus wel het zijne. Ze beloofde ons een radio uitzending de dag nadien, aangezien er dan een open mic plaatsvond op de radio voor een soort van fundraising. Ze belde ons niet, natuurlijk niet.

Als er één ding is wat je moet weten van mensen in Los Angeles, is dat het “flakes” zijn. Ze zeggen véél, beloven veel maar laten nadien nooit veel van zich horen. Zij was duidelijk een flake, maar toch eerder een trut naar mijn mening!

 

Soit, het feestje was heuse fun en we zetten het gewoon verder in Erik’s huis. De buren kwamen nog eens langs en we speelden “hey yea” nogmaals, samen met andere nummers…

Zaterdag… 1 dag voor mijn verjaardag, maar 3 PM wil zeggen dat het middernacht is in België dus begon ik m’n verjaardag dan al te vieren. Ik kreeg een eerste kadoo: een superhippe rode ray ban in het mat (niet zo blinkend) en een heerlijke brunch/lunch die ik schonk aan mezelf.

We besloten een last-minute verjaardagsfeestje op te zetten in Venice maar het was moeilijker dan gedacht om veel mensen nog te mobiliseren om af te komen naar ons feestje.

Ik maakte cupcakes, guacamole en salsamix, en kreeg de schattigste taart ooit (of het was alleszins een hele lang tijd geleden) van Erik en John.

Ook kreeg ik een zalig hoedje en waarschijnlijk één van de mooiste, ontroerende muziek van de film “once”, over 2 singer songwriters (iets voor mij dus).

We zetten het feestje verder in het zwembad en het bubbelbad (samen met een glas Hoegaarden) en maakte ons klaar voor een avondje uit in Venice.

Het duurde niet lang, aangezien het gezelschap een korte broek aanhad en die geen andere broeken mee had dus bouwden we een groter feestje thuis bij Erik.

5 AM.. slaapwel..

 

Zondag! Ik ben 22! Cool. Ik word nog altijd benijd door m’n local buddies, voor hen ben ik nog ongelooflijk jong en fris maar ik voel me toch al wat “ouder”. Tweeëntwintig, wow.

 

Ik en John speelden enkele uren in Venice, genoten van de zus en een heerlijk birthday ontbijt en cupcakes,… Een lay back chill dagje die eindigde op het dak van een coole bar…

 

Birthday breakfast

Birthday - playing on the venice promenade

Birthdayview...

zelfgemaakte cupcakes met vanille topping en chocolade bolletjes

de flyer die ik ontwerpen heb, is af en geleverd deze week!

 

Shaka brahh.

Met een raar gevoel dat doorheen heel m’n lijf een paar toerkes deed, kroop ik zaterdagnacht in “mijn bed”, dat ik dankzij een vriendin  (ik kende haar toen 72 uur moet je denken) gratis kon gebruiken. Het belangrijkste was op dat moment dat ik een dak boven mijn hoofd had!! :-)

Helemaal inéén gekruld als een foetusje, probeerde ik slaap te vatten. Al om 7 uur ‘s morgens werd ik terug wakker. Slapen was geen optie meer.

Een vriend die ik had leren kennen op de couchsurfmeeting, Steve genaamd, besloot samen met mij een dagje rond te hangen en gewoon te zoeken op Craigslist (een zoekertjessite) tot we iéts hadden. Maar al snel besefte we dat er zodanig veel posts staan op Craigslist, dat Steve het initiatief nam om iets te posten op craigslist zelf, een vragend zoekertje.

Het duurde een half dagje eer ik verschillende mails binnenkreeg, maar allemaal niet echt wat ik zocht. Té duur, té ver, of gewoon té klein voor wat het maar is.

Het had geen nut om achter de computer te blijven zitten, dus besloten we om naar Venice te gaan om de superbowl te gaan zien bij wat vrienden van Steve.

 

Het lukte me om mijn gedachten volledig los te koppelen van die “lava” momenten (sorry Laura, Layla ik moét het gewoon gebruiken ;-)), en had best wel plezier. De superbowl leek niet echt mijn ‘cup of tea’ te zijn dus gingen we naar het strand om de zonsondergang te aanschouwen (alwéé-héér? Julie toch). Enkele surfers waagden het erop om golven te nemen, die praktisch op het strand braken. Op elk strand in de US staat een typische reddingspost, en ook op Venice Beach ontbrak hij niet. De redder had zijn dienst er net opzitten en hing zijn reddingsboeitje (je kent ze wel, diegene die de Baywatch dudes en dudettes ook met zich mee dragen) proper op zijn plaats.

Ondertussen ontwaakten de straatartiesten van Venice nog eens extra, aangezien er zoveel mensen naar de zonsondergang kwamen kijken, en ze zetten allemaal hun beste beentje voor. Zandsculpturen, zelfgemaakte piano’s, rare gitaren en vreemde hobbies,… Allemaal te aanschouwen in Venice, wat een stad! <3

We wandelden in één van de betere aziatische restaurants binnen en kochten een trio van typische aziatische gerechten.

Opeens kreeg ik telefoon van een man genaamd “Bobbie”. Hij had een kamer voor mij zei ie, voor 900 dollar. Het was in een hele community en ik moest zeker eens komen kijken. Ik en mijn vrienden gingen toch die richting uitrijden, en besloten even langs te gaan.

Het huis was één van de enige huizen die nog was blijven staan in de omgeving, al de andere waren dure, Amerikaanse huizen die je wel eens ziet in de show “my crib” op MTV.

Ik kwam binnen in het huis en zag m’n potentiële kamer. Hij was piep, maar dan écht piep klein. Ik vroeg of hij iéts van de prijs kon afdoen en ik kreeg een ontolerante en vreselijk afgrijzelijke blik naar me toe geworpen van die zogenaamde “Bobbie”. Hij bleef zo even doorstaren, terwijl ik me een beetje voelen doorzakken in de grond en hij schudde z’n hoofd naarstig. Die gast is compleet gek, dacht ik.

Hij begeleidde ons verder doorheen het huis. Alles van voedsel werd in bokalen bewaard, en vlees was een ingrediënt dat nooit zou binnentreden in het huis. Ook televisie of alles van de tegenwoordige maatschappij vonden zij rommel.

Wat wel een positieve indruk naliet, was het grote aantal instrumenten in de living, en de uitgebreide groenten- en fruittuin die ze bezaten.

Toen de rondleiding gedaan was, zei hij gewoon droogweg “was nice meeting you, have a nice day”, schudde onze hand en ging terug naar binnen. Het “what the f..”-gehalte was wel vrij hoog.

Een bende hippies, die voor een piepkleine kamer 900 dollar vragen, dat is gewoon fout en bizar.

 

Tijd om te gaan slapen… Het zou de dag nadien m’n eerste werkdag worden.

Mijn werkuren zijn eigenlijk zeer aanvaardbaar. Van 12 uur tot 6 in de namiddag. Ik kan ‘s ochtends gaan joggen of inkopen doen, en heb ‘s avonds nog genoeg tijd om te “shoppen” of uit te gaan met vrienden.

Eenmaal aangekomen op m’n stageplaats, besluit ik ineens om erin te vliegen en voor ik het wist was het alweer 6 uur. Nog aan het bekomen van mijn eerste, en tegelijk rare, weekend in Santa Monica, nam ik de bus naar Ocean Park Boulevard. Via mail had ik een potentiële kamer gevonden en ik zou die avond de kamer ook bezoeken. Ik wandelde nog maar binnen en wist al onmiddellijk dat dit het zou worden. De kamer was onbemeubeld, maar gelukkig kon ik het bed lenen van de vriendin waar ik bij verbleef!! Het bed werd niet gebruikt dus. Die dag nadien trok ik al in de kamer. Het enige probleem was: hoe krijg ik dat béd toch tot mijn nieuwe verblijfplaats? Ik belde even naar iemand die ik had ontmoet in Venice, die had een pick-up truck. Het had die hele dag geregend en die gast z’n pick-up truck was dus uim.. nat. Maar niet gedeerd, we legden eerst m’n baggage en gitaar erin en daarop de matras. Het moet een grappig zicht geweest zijn voor de mensen op de baan.

De slaapkamer was volledig leeggemaakt en al snel palmde ik hem in alsof ik er al jaren woonde. Rommel inclusief. Vraag het aan mijn mama, papa of zussen en ze zullen allemaal enthousiast knikken als je vraagt “Is Julie een rommelige?”.

Sja, het heeft iets gezelligs zeker?

 

Ik had het naar mijn zin op m’n stageplaats die eerste week. Veel ruimte voor creativiteit en persoonlijke ideeën en zéér aanvaardbare werkuren. Dinsdagochtend ging ik joggen, woensdagochtend wat uitslapen en donderdagochtend ging ik surfen met een collega. Met mijn splinternieuw wetsuit en een geleend surfboard trok ik samen met Chris naar het strand. Ook al was het nog vroeg in de ochtend, toch was het strand van Venice al drukbezet met de artiesten en locals die genieten van die eerste warme zon. Het zou die dag 28°C worden en uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar.

Maar dus, ik was bezig over surfen. Ik paradeerde met m’n surfboard  richting het water en bijna alle passanten deden ofwel het shaka-teken
of riepen me “hang loooooose” toe. Wel, hang loose was het niet echt voor de eerste surfsessie in de pacific ocean. Uitzonderlijk veel stroming, zeiden veel locals, en grotere golven dan normaal. Sja, dat hebben we dan ook weer gehad!

Chris had me een beetje bang gemaakt met te zeggen dat er haaien rondzwemmen, constant en overal. Maar éénmaal in het water boeide me dat niet meer, er zaten zodanig veel surfers in en het was lekker zoning. Ik voelde me zeker veilig.

 

Vrijdagavond 6 uur, wéé-kend!!

Ik koos ervoor om het tweede weekend in LA binnen te vieren met een lekker zelfgemaakt tomatensoepje en een goeie film.

Een belletje naar huis via “Facetime”(skypen via iPhones) en ik was klaar voor bed…

Mijn tweede weekend in LA… Zaterdag was een shopdagje en ik kocht me nieuwe allstars in de pas geopende Converse winkel. Ik moest me inhouden om niet een paar schoenen volledig van nul te stylen, maar de prijs hield me gelukkig tegen. Ik bleef bij de klassieke, washed-off, low-tie all stars. :-) voor de geïnteresseerden…

Die avond gingen ik en Steve naar een feestje in Culver City, een rustig en gezellig downtown stadje in LA. Goedkoper, meer down to earth. We wandelden naar The Hotel, waar het feestje zou plaatsvinden. Het café/hotel was bijna volledig uit glas en je kon dus makkelijk even binnen kijken hoe de sfeer er uitzag. Ik en Steve keken binnen, en draaiden allebei tegelijk ons hoofd, met een blik die boekdelen sprak. We zeiden bijna in koor “OMG it’s Geoffrey.” (zie vorige blog updates, de couchsurfer waar ik bij verbleef)

Ik plaatste me achter een muur met Eliana (couchsurfvriendin) en Steve. “I’m not going in, I’m serious” zei ik. “Yea totally me neither that would be so awkward and ruin the night for both of us. Let’s go elsewhere”

Eliana zou sms’en als Geoffrey vertrok en ik&Steve wandelde binnen in een (wat later bleek) veel coolere bar met vers getapt Stella bier.

Ik ontmoette later in The Hotel (toen die gast dus weg was) een Serviër die half z’n leven heeft doorgebracht in Milwaukee (ofzoiets) en overgeplaatst is naar LA voor een jaar. Hij is een fervent snowboarder en organiseert een uitstapje naar the big bear (de Bergen in LA waar je kan snowboarden) zeer binnenkort (misschien wel het weekend van mijn verjaardag). Er was een sneeuwstorm op komst, dus de kans op goeie sneeuw neemt toe. We wisselden nummers uit en klaar is kees!

Ik sloot m’n weekend af met een roadtrip naar Malibu. Tot zover de place to be om te surfen en je kan maar zeker zijn dat ik hier zeer binnenkort kom surfen. Hopelijk volgend weekend.

We hadden lunch op de Malibu pier en ik keek vol bewondering naar de surfers op hun longboards en fishboards. Hoe graag wou ik toch dat ik een rijbewijs had en een auto. Dan stond ik elke morgen op om 7 uur en trok met de auto naar Malibu voor een uurtje surf…

Als laatste begaven we ons op een typisch Malibu strand, met dure huizen vlak aan het water en geen kat te bespeuren.

Ik ben officieel verliefd op Los Angeles.

 

Shaka brah,

Julie

vet met pizza en dollars voor bier

Week 1

Na een heerlijke nachtrust en een warme douche, maakte ik mezelf klaar voor een dagje downtown santa monica. Ik had geen sleutel van mijn verblijfplaats, aangezien Geoffrey er maar 1 had, dus spraken we een uur af en weg was ik.

Al snel ontdekte ik dat je in downtown gratis wifi had, en zo snel ik kon verbond ik zowel laptop als smartphone met dit zalig goedje. Alle mails, iMessages en notes van sociale netwerken vlogen binnen en de eerste foto’s kon ik online posten.

Mijn allereerste dollars spendeerde ik aan een heerlijke summer peach smoothie (ohja en 1 dollar voor de busrit). De bibliotheek in Santa Monica is waarschijnlijk de aangenaamste bib die ik ooit bezocht heb. Niet alleen heb je een supergrote keuze uit boeken, films enzoveel meer, maar er is ook een binnenplaats met wat zonneschermen, tafeltjes en een smoothie bar/broodjesbar. Ik ga me hier sowieso een bibkaart aanvragen!

Na deze heerlijke eerste ontmoeting met de stad, besloot ik even langs te gaan bij het westside theater. Ik ontmoette Bryce Wissel, het hoofd van improvable training en Sean toonde me ook snel alle faciliteiten in het theater.

Ook heeft het theater een bar, met o.a. Duvel, Corona, Delirium Tremens, Chimay, Stella,.... Deze gasten zijn echt goedgekeurd!

Omdat Sean echt een coole gast is, nam hij me even mee op een korte tour doorheen 3^rd street promenade en de santa monica pier. We maakten wat grapjes over mensen uit de Valley (zowat de weirdo’s van Santa Monica) en ik probeerde de politieke situatie in België uit te leggen zonder zelf verloren te geraken in m’n uitleg. Raar genoeg was hij best wel op de hoogte  van de situatie en zei zelfs “Isn’t it true that the Flemish part is making all the money and the French part is taking profit of it?” Haha, waar haalt ie dat? :-)

Verder heb ik Sean verteld over de film Rundskop en dat hij genomineerd is voor de Oscars. Zijn eerste Nederlandse woord is dan ook Rundskop! Met onderscheiding geslaagd!

Natuurlijk vroeg ik hem ook of hij op de hoogte was van opkomende events, buiten al die Oscars en filmawards. Hij zei dat ik eens naar Disneyland zou moeten gaan, maar dat vind ik eerlijk gezegd te duur en je hebt het in Europa ook. Mààr, al snel veranderde ik van gedachte toen hij me zei dat de ingang GRATIS is, als je jarig bent. Oké, check! Zondag 26 februari moét ik gewoon naar Disneyland, zonder twijfel. Of toch maar niet?

Rond half 6 keerde ik terug naar Geoffrey en de zon was al aan het ondergaan. Wat een pràchtig beeld toch…

Die avond heeft Geoffrey een héérlijke maaltijd gemaakt met kip en ronde rijst (soort van Paëlla) en hij nodigde een Amerikaanse vriend uit, Adam, die zijn Franstalige vriendinnetje meebracht. De hele avond was er een mix van Nederlands, Frans en Engels. Oefening genoeg! Al snel ontdekte ik dat Adam een surfer was en dat ik zeker met hem moet meegaan als ik wil gaan surfen deze week! (Is niet gebeurd trouwens)

De rode wijn ging goed binnen, net als de wodka red bull bij het voorgerechtje…

Dag 2 in Santa Monica

In tegenstelling tot de vorige nacht, was deze nacht veel onrustiger. Ik sliep niet vast, en ik merkte dat ik soms klaarwakker in bed lag. Overdag rond 3 uur volgde altijd een dipje… Ik denk dat mijn bioritme nog lang niet gewend is aan het uur verschil van 9 uur!

Ik startte de dag om 8 uur al, wat voor mij vrij uitzonderlijk is. Ik pakte m’n spullen en trok terug naar downtown, maar eerst begaf ik mij naar de Santa Monica College rechtover m’n huis. Ik at daar een heerlijke Vegan bio Panini (gotta stay healthy! Avoid fastfood!) en sorteerde alle schoolpapieren en las ze nog eens kort door.

Nadien nam ik de eerstvolgende bus naar downtown en plaatste mij direct in de bibliotheek, deze keer niet buiten maar in het auditorium. Schoolwerk moest gebeuren, en ik moest me registreren bij SEVIS (voor studenten die tijdelijk in de VS studeren of stage doen).

Rond 2 uur ‘s middags besloot ik even te stoppen met schoolwerk en zocht een Europeesachtig eethuisje op: Le Pain Quotidien. Ik wist vanuit Frankrijk en België dat dit normaal heel lekker zou moeten zijn, maar dat was het absoluut niét. De Kip Curry die ik bestelde smaakte naar niéts en de ice tea was zo bitter als wat. Het zag er wel heerlijk uit

De totaalprijs was ongeveer 14 dollar zonder taksen, met taksen 15,50 $, zonder tip… Want in élk restaurant hier in de VS ben je moreel verplicht om de obers een tip te betalen. Locals hebben me al gegarandeerd dat ze achter je aan komen lopen als je niets legt. Ik legde 3,5 dollar fooi en trippelde op de toppen van mijn tenen weg, in de hoop dat de fooi genoeg zou zijn.

Terwijl ik genoot van de milde zonnestralen, besloot ik even binnen te springen bij een surf shop. Daar vond ik wetsuits voor 140 dollar, wat ik echt goedkoop vind, en ontdekte dat er op de Washington boulevard een heerlijke surfshop is waar je deals kan doen van 300-400 $. Koopje!

Ik werd in de straat ook tweemaal aangesproken door fundraisers maar ik liet me niet overhalen. Wel wouden ze beiden persé hun nummer geven “if you wanna hang out or discover some cool parts of santa monica” dus dan nam ik dat maar aan…

In de VS heb je ook de meest vriendelijke mensen ooit. Je stapt nog maar de winkel binnen en ze vragen of je iets wil, en zeggen altijd hun naam. Zelfs als je zegt “Ja, maar ik wou graag paarse en die hebben jullie niet..”, liepen ze naar achteren en toverden een stel paarse Vans boven, helaas niet in m’n maat.

De vermoeidheid sloeg me ineens knock out, en ik haastte me terug naar huis.

Kwart voor 8 en ik kon m’n ogen àmper open houden. Slaapwel.

Dag 3 in santa monica.

Ik  besloot deze dag eens écht in actie te schieten. Ik zette een hele lijst op, maar kwam ’s avonds thuis met 2/3 van de lijst die ik gewoon niet heb kunnen doen omdat ik in de stad télkens afgeleid wordt door interessante winkels, buurten, straatartiesten,…

Het regent hier misschien 1 week op een heel jaar, dus de zon schijnt bijna constant en dit heeft een echt positief effect op de mensen. Ook vind je jammer genoeg veel zwervers hier, maar daar is een logische reden voor. Omdat het hier het minst koud wordt gedurende heel het jaar, is het voor vele zwervers doenbaar om buiten te slapen. Het is ook toegelaten hier in Santa Monica om buiten of op het strand te slapen.

Niet alleen zijn deze zwervers talrijk aanwezig, ook staat de stad gekend voor zijn “stadsgekken” (niet slecht bedoeld). Er is een Jesus look-a-like (zie foto) die dagelijks overal wat rondhangt en mensen “zegent” of gewoon wat rondloopt en zich écht probeert te bewegen als Jezus. Vraag me niet wat ik daarmee bedoel, maar als je het zou zien zou je mij snappen.

Dus die avond kwam ik een beetje vermoeid thuis, maar keek ernaar uit om naar de Couchsurfmeeting te gaan in The Arsenal, een gezellig café vlakbij Geoffrey’s huis. Een 25-tal mensen daagden op, en iedereen bleek elkaar vrij tot zeer goed te kennen. Mij kennende, klapte ik toe voor een moment en observeerde een beetje alle groepjes. Plots kwam een gast naar me, Sheen, en vroeg naar mijn reden van verblijf, wat ik doe, hobbies. Vlak nadat ik zei “ik speel gitaar” lichtten zijn ogen op. “YOU should meet my friend Rickmond, he’s a producer”

Nieuwsgierig als ik ben, volgde ik hem doorheen de drukte naar de andere kant van het café. Daar was Rickmond, een Chineesachtig uiterlijk en een biertje in de hand. Ik ontmoette ook Steve, een superchille gast van de UK die hier verblijft bij zijn tante Brenda Cooper (een nogal bekende styliste in Hollywood, maar daarover meer later).

We wisselden nummers uit en besloten de volgende dag af te spreken. We trokken het door tot een uur 2 tot ik besloot naar huis te keren. Zzzzz

Dag 4

Het was de eerste vrijdag van de maand, en dat wil iets zeggen in het feërieke en authentieke stadje Venice. Bekend voor zijn artsie inwoners, Jim Morrisson, Pamela Anderson, Dennis Wilson (van de Beach Boys), Charlie Chaplin (oh jawel!!), Jay Adams (de jongste van de Z boys, één van de beste freestyle skaters), en ik kan zo blijven verdergaan. Kortom, een stadje met veel geschiedenis.

Op deze vrijdag, werd de stad omgetoverd tot een open ruimte voor winkels, eethuizen en museums. Ze stelden al hun specialiteiten en spulletjes uit recht voor hun deuren. Er was zelfs een Belgisch eethuis waar je lotus speculoospasta kon kopen, luikse wafels (geen brusselse raar genoeg) en belgische frieten (mijn mama de hare zijn beter, no lie). Ik kreeg een serieus hongertje en besloot een stuk pizza of 2 te eten uit de beste pizza zaak van Venice. Ik kreeg de twee “slices” in m’n handen gestopt en moest even slikken. Dit waren geen stukjes pizza meer en eerlijk gezegd blonken ze van het vet… Na een half STUK pizza was mijn goesting over. Bekendste pizza zaak, right… Amerikanen toch.

Ik ontdekte leuke zijstraatjes en had me bijna Vans gekocht maar besloot toch te wachten tot Maart, dan opent een SUPERstore in Santa Monica van alleen maar Vans. *heaven*

Dag 5

Eindelijk uitgeslapen. 10 AM was het, en nooit had ik zo lekker cosy geslapen.

Ik had afgesproken met een paar vrienden die ik had ontmoet op de couchsurfmeeting afgelopen donderdagavond om een bezoek te brengen aan het Getty Center. Dit center is 1 billion dollars waard en bevat de héle collectie van een rijke kerel genaamd J. Paul Getty. In samenwerking met de bekende, en mijn favoriete architect, Frank Gehry. Hij heeft in downtown LA ook een ander gebouw gezet, het Disney Concert Hall dat ik so-wie-so ga bezoeken.

Het gebouw bevat verschillende pavilions met elk een eigen collectie, waaronder ook Vlaamse schilders en Nederlandse schilders zoals Rembrandt.

Het Getty Center staat op één van de hoogste plaatsen in LA, en je kan de hele stad aanschouwen vanaf daar. Die dag was nét zo helder, dat je zelfs de besneeuwde toppen kon zien van de Sierra Nevada, een natuurgebied up East.

Ook daar kan je op je verjaardag gratis gaan snowboarden of skiën dus het wordt een dilemma wat ik ga doen op mijn verjaardag… J

Omdat het al wat later werd en de zon aan het zakken was, vonden we het wel de moeite waard om de hele zonsondergang te checken.

Eerlijk? Hoe prachtig is dat toch, élke keer opnieuw. Je kan zonsondergangen overal ter wereld zien, maar deze was zo speciaal, met het uitzicht erbij en de stilte.

 

We verplaatsten ons later naar Venice, maar maakten eerst een tussenstop bij Brenda Cooper, de styliste waar ik het al eerder over had. De theorie hier is, hoe méér bomen, hoe groter de celebrities. We passeerden Bill Cosby’s eigendom (wel, we zagen een stel mooie hagen) en passeerden de straat waar Jennifer Aniston zou wonen (en dus ook Astrid Bryan). Gearriveerd bij het huis van Brenda Cooper, viel m’n mond net niet open. Een huis uit hout, supercosy, alsof het een puur en gewoon gezinnetje is die er woont, maar toch met een serieuze boel geld.

Nadat Steve (die er verblijft) z’n gerief had opgehaald dat hij nodig had, reden we eindelijk door naar Venice en hadden een klein dineetje in Danny’s Restaurant, vlakbij de Venice pier. Een heerlijke live band leidde de avond in met klassieke reggae en al snel zat de sfeer erin!

Tot het moment, dat m’n gsm trilde en “Geoffrey” vertoonde op het scherm. Vanuit het niets, mocht ik m’n spullen pakken en het aftrappen. Ik mocht zelfs die nacht een andere slaapplaats gaan zoeken, ik zou niet binnen mogen in zijn studio. Alweer, viel ik uit de lucht. En nu veel erger dan het klinkt.

Ik was volledig uit de gezellige reggae mood en slaagde er niet meer in om m’n gedachten te verzetten.

Ik besloot om na het hele feestje binnen te glippen bij Geoffrey en m’n spullen bijeen te verzamelen en zo snel mogelijk weg te gaan daar. Ik stond er niet alleen voor, gelukkig.

Een vriendin bezorgde me een gratis plekje in het hostel voor een paar nachten, en overmorgen trek ik in bij iemand in West LA, kwartiertje van Santa Monica met de bus. Beter dan niets!

Het heeft wel iets, aan de andere kant van de wereld zitten en uit iemand z’n huis gekickt worden waar je aan het couchsurfen bent.

Voor de lezers die niet weten wat couchsurfen is, het draait om het idee om je zetel of extra bed uit te lenen aan een reiziger in ruil voor… wel ja niets direct. Vaak brengt die persoon iets mee van thuis, een typisch soort eten of een kleine attentie, wat ik ook gedaan heb: Côte d’or chocolade en de laatste twee nieuwe Humo’s. Verder is het gewoon de bedoeling dat je de boel een beetje proper houdt. Dat is zowat alles.

Het probleem hier was dat hij couchsurfing niet zo zag, terwijl het wél zo is. Alle andere couchsurfers die ik ontmoette op die donderdagavond, hebben me al meer dan gelijk gegeven en fronsten hun wenkbrauwen fel als ze mijn verhaal hoorden.

Ik zag het eerst als een zwaar obstakel en was heel erg down, maar nu zie ik het als een pitstop naar iets beters. Iets véél beters.

Don’t worry be happy, I guess.

 

Cheers. Julie.

 

 

here we are!

Dag 1 – 30 januari: #30j

05.30: “pfffffffff”

De wekker komt vrij ongewenst maar ik kan mezelf toch niet verder laten indommelen, daarvoor is mijn concentratie te scherp. Zenuwen weliswaar, houden mijn hoofd helder op zo’n vroeg uur. Ontbijt uitstellen naar later (lees: ontbijt op de luchthaven) en de radio op vol volume. Waarom vraagt u? Kijk nog eens goed naar de datum: 30 januari. #30j, misschien komt je dat bekender voor.

Het werd me zaterdagavond al duidelijk, toen ik een mail ontving van TripAlert dat mijn vlucht naar Newark gecancelled was. Crap, dacht ik. Hoe egoïstisch het ook mag overkomen, ik haatte op dat moment iedereen die staakte of zichzelf dat recht ooit toe zou eigenen (no offence). Afwachtend en aftellend naar elk nieuwsmoment op televisie en radio, hoopte ik op duidelijker nieuws, maar neen, helaas. Verwarring tot en met.

 

07.00: “My preciousss”

Toegekomen op Brussels Airport. Ook hier zag ik dat de vlucht naar Newark afgelast was. Met gezakte schouders en veel gezucht, schoof ik aan bij de airline waar ik geboekt had. Heel snel (lees: een heel lange wachttijd later) kreeg ik het volgende voorstel: U vliegt naar Frankfurt, waar u een vlucht neemt naar Houston (Texas) en van daaruit is er een vlucht naar Los Angeles, de eindbestemming. Deze zal ik bereiken nog dezelfde dag, maar dan 2 uur later dan gepland. Maar oké, ik was hier zeer tevreden mee en kreeg mijn boarding pass in handen.

Pas toen voelde ik dat 4 uur slaap niet zo veel is, en de helderheid in m’n hoofd vervaagde. Maar dat had ik pas door nadat een steward me erop wijsde dat ik op de verkeerde plaats stond aan te schuiven om mijn bagage in te checken. “oh boy, dat is al een goed begin” mompelde ik.

Mijn grootste zorg was op dat moment mijn gitaar. Het is een deel van mij, dat ik op dat moment dan ook heel stevig en krampachtig vasthield terwijl ik aanschoof. Na een zielig puppygezichtje en een geloofwaardige verklaring, werd het me toegelaten om ‘my precious’ mee te nemen als handbagage. Hoezee!

Na een boterkoekje of twee en veel te zure fruitsap begonnen de zenuwen door mijn lijf te gieren. Ook mijn hormonen sloegen op hol, en al snel kon ik de tranen niet langer ophouden.

F*, ik ga mijn ouders en zusjes missen. Voor dood. Maar ik wil dit doen, zoooo graag.

 

09.15: “Off you go!”

Ik sta er vanaf nu even alleen voor. Gitaar rechts, een pakje tickets en paspoort links. Zelfverzekerd en met een stel goeie songs die me extra moed geven. I’m ready…

 

11.05: “Goodmorning, this is your captain speaking…”

De vlucht naar Frankfurt duurde korter dan ik dacht, ik had me namelijk al helemaal geïnstalleerd voor enkele uurtjes vliegen. Opnieuw, de schuld van het slaaptekort, waardoor ik de vlieguren op het ticket niet goed had gelezen. Na nog geen drie kwartier vliegen hoorde ik al “Ladies & Gentlemen, please prepare for landing” Ik viel uit de lucht. Niet letterlijk.

Maar dan, enkele fracties van een seconde later besefte ik “ohja, ik moet éérst naar Frankfurt om in Los Angeles te geraken, niet via Newark.”

 

12.30 local time: “Do you have anything dangerous with you?”

Op mijn ticket “Frankfurt-Houston” stond gate Z 22 en ik kreeg al zweterige handjes op voorhand. Gate Z? “What the f*, hoe groot is die luchthaven wel niet?” Dacht ik. Na een kwartiertje stappen, arriveerde ik aan de gate. Er werd mij, alweer, gevraagd wat mijn bedoeling was in de USA en of ik “presents” mee had. “Uim, Ja mevrouw.” Zei ik, “een kadootje voor mijn verjaardag die pas geopend mag worden als ik effectief jarig ben.” Waarop de steward domweg vraagt “En wat zit erin? Toch geen wapen of iets illegaals?” … -_- Seriously?

Soit, er werd me gevraagd mijn ingecheckte reiskoffer te beschrijven en al snel werd hij naar de gate gebracht. Slotje open, en hup “hier mevrouw het pakje” in mijn vlot Engels. Met een stiekem lachje vraagt ze nog eens “zeker dat je niet wil zien wat erin zit?” het enige wat er door m’n hoofd raasde was “NEE mevrouw, ooit al gehoord van verrassingen?”, maar ik zie vriendelijk “No thank you.”
Dusja, achter een hoekje opende ze het pakje, en het was even stil tot ze zei “dit pakje zou ik wel willen moest jij het niet willen hebben hoor.” Wauw, echt, danku nu ben ik nog nieuwsgieriger… *insert sarcasm here*

5 minuten later kon ik inchecken, mét de gitaar, en werd verschillende malen over ‘my precious’ aangesproken. “Clever of taking that with you on board”, gevolgd door een korte anecdote van die persoon zijn instrument die het helaas niet overleefde na het inchecken van zijn gitaar als bagage. Dan, een steward “Ow, wait miss, I’ll take care of this! Have a seat”

Have a seat… Ja, in een immens groot vliegtuig! Het is geleden van mijn 13 jaar dat ik nog in zo’n groot heb mogen reizen. Elk zitje z’n eigen televisie, radio, en game console. Ook werd er mij om het uur een glas water gebracht en écht waar, de heerlijkste maaltijd die ik ooit heb gegeten op een vliegtuig.

10 uur vliegen is echt f* lang en de activiteiten waren beperkt tot: Chips eten, water drinken, beentjes strekken, boek lezen, film kijken, slapen. Veel slapen.

Best raar ook, ik vertrok die ochtend om 11 uur in Brussel, enkele uren later zat ik boven Canada te vliegen en het was nog steeds 11 uur… Traveltime FTW!

18.00 Local time (Texas): “We welcome you to the US. Please hold your travel documents & visas close to you”

Eindelijk, na 10 uur vliegen landen we in Houston, Texas. Niet alleen heeft de vlucht me zwaar vermoeid, ook is mijn concentratievermogen de dieperik in gegaan. How come?

Reden nummer 1: Terwijl ik door customs ga, vraagt de agent mij wàt ik juist ga doen op mijn stageplaats. Ik zeg daarop “uim, uim, uim… uim..” en dan een rare uitleg over “wat je geleerd hebt op school omzetten in praktijk”. Nadien, kijkt hij met gefronste wenkbrauwen naar mijn visa. “You’re from Belgium, I see. Which language do you speak.” Ik zeg: “Dutch.” Hij: “Oh, you mean Flemish.”
Shit, die gast weet dat beter als ik. Ha… “could you speak flemish to me. I would like to hear it.”  Dus ik zeg “hallo mijn naam is Julie. Ik kom helemaal naar hier vanuit Oost-Vlaanderen en i…” hij onderbreekt mij en zegt ineens “oh. Oost-vlaandurun bédoelt uww” (ik probeer zijn uitspraak na te boosten in schrijfwijze). Ik verschoot mij bijgevolg een bult. Deze agent kon best wel een stukje nederlands? Say whut? Zo hebben we even verder gebabbeld, tot hij uiteindelijk m’n visum afstempelde en me door liet. “Succes op je stageplaats en tot ziens.” Zei hij nog snel.

Verslagen als wat begeef ik me naar de bagagecontrole. Daar zie ik dat iedereen z’n schoenen uit moet doen en door een rare scanner moet (niet diezelfde als in andere luchthavens).

Nadat ik m’n bagages afhaal, en merk dat mijn gitaar nog heel is, drop ik hem gelijkwijs terug af (na controle). Vanaf hier ging het fout.

Reden 2: Omdat ik zodanig veel tickets, papieren en pasjes in mijn handen gestopt kreeg (en ze allemaal even belangrijk waren) stak ik ze altijd allemaal tussen m’n visa. Op dit moment verloor ik, zonder het door te hebben, compleet het overzicht en keek op het verkeerde ticket waar géén gate en géén vluchtnummer opstond. Volledig gestresst als wat besluit ik rustig (ahum) naar de vertrekvluchten te kijken en ik zie, jammer genoeg, vééél vluchten naar Los Angeles. Ik kies er eentje uit die 2 uur later vertrekt, want ik had honger en wou wat eten, de beentjes strekken, en een degelijke toilet opzoeken (ik heb de vliegtuigtoiletten kunnen mijden).

Chill als wat, wacht ik aan gate C-22. Ik kijk op m’n horloge: 19:30. Nog 1,5 uur wachten tot vertrek naar LA. Volledig vermoeid probeer ik uit te rekenen hoe lang de vlucht vliegen zou zijn. Ik twijfel elk moment of ik wel aan de juiste gate zit, maar vertrouw op wat me gezegd werd in Brussel: “Als je niet weet welke gate, kijk gewoon naar de vertrekuren en je ziet je vlucht er wel tussen staan.”

Mjaaaa, echt?

Opeens, begon een lampje te branden in m’n hoofd. Ik besefte dat ik twee tickets had ontvangen in Frankfurt. De ene was een boarding pass van Frankfurt naar Houston, en de tweede van Houston naar LA. Ik bekeek rustig het tweede ticket en mijn hart stond stil: “Flight to Los Angeles. Gate A8, Departure time: 19.15”

HOLY CRAP! NOOOOO… Ik verloor compleet controle en zette het op een stevig wandelen. Vol met schrik en onwetendheid trok ik naar de klantenservice.  Bleek dat ik zwààr overdreven had in mijn stressy reactie, want de gast aan de balie zetten me simpelweg op de volgende vlucht (aan de gate waar ik origineel aan het wachten was)

20.55: “Gate C-22 is open for boarding”

EINDELIJK. Voor de laatste keer op een vliegtuig stappen vandaag. Eenmaal opgestapt, merkte ik dat het echt tot hier zat met dat vliegen *plaats hand hoog boven het hoofd*. Ik kreeg ook te horen dat ik 3,5 uur zou moeten zitten op dat vliegtuig, en veel beenruimte had ik niet (vergeleken met de andere twee vluchten). Ik irriteerde mij aan het gekreun van een hongerige baby en probeerde de slaap te vatten. Helaas was mijn lichaam het gewoon BEU om in die positie te zitten en bijgevolg doorstond ik harde tijden in dat vliegtuig.

Toen er werd afgeroepen dat ze binnen het halfuur zouden landen in LA, had ik bijna “WOEHOEW EINDELIJK” geroepen en een vreugdedansje gedaan, al zittend.

 

23.45: “Jules, I’m at the terminal right now, where are you?”

Daar is mijn lift. Na drie kwartier wachten, zie ik Sean verschijnen. Ik had hem groter voorgesteld. Hij heeft wel de meest coole snor ooit (beetje zoals die van Dali maar dan dikker). Hij vertelde me nog een beetje over het leven in LA en zette me uiteindelijk af bij mijn eindbestemming. Pico Boulevard in Santa Monica. Bij Geoffrey, een belg trouwens. Deze bestemming is maar tijdelijk, en ik zoek voorlopig voort naar een vaste bestemming…
De prijzen zijn hier zo hoog dat ik beter zou zoeken naar een bijverdienste, maar daar word aan gewerkt.

Volgende blog is volgende week waarschijnlijk!

De VLOG op youtube is nog in de maak op dit eigenste moment. Mijn huisje heeft géén internet, dus voorlopig moet ik het doen met een dagelijks tripje naar de bibliotheek.

LINK naar youtube pagina!

Hier zijn wat foto’s!!

 

 

 Cheers,

Julie a.k.a Jules

 

 

 

And so it begins... countdown for USA! (Let's hope nothing goes wrong from now on)

Oei, oei oei oei oei. 
Laatste blog post ergens in juni 2010.
Vandaag is het 17 oktober 2011. Wel, ja.

Nu  lijkt het alweer een valse belofte, maar de blogs zullen zich nu veel sneller opvolgen.
Want mijn hele wereldje staat ondersteboven, ik had het nooit geloofd moest iemand me in juni 2010 zeggen dat ik in 2012 een 4-tal maanden in de USA zou zitten, puur voor school.

Wàt zeg je? USA? Als in the United States of F* America?
Hoho, no waaaaay.... YES WAY. Of zoals Obama het zou zeggen "Yes we can Motherfucker."
Ik heb er wel m'n eigen versie van gemaakt (NOTE: motherfucker komt van mezelf)

Het is allemaal begonnen ergens vorig jaar in november, 2010. Ik ontmoette de jongen van m'n leven, althans dat dacht ik (al-wéér). Hij sprak altijd over "uitdagingen", "challenges". Want je leven moet spannend blijven.

Ik kon het niet ontkennen wat hij me vertelde. Ik volgde z'n idee, greep pen + papier en beet op de pen alsof de inspiratie op m'n tong zou vallen en ik het alleen maar moest uitspuwen.
Het kwam niet direct, maar als ik echt diep groef kwam ik op m'n eerste "wensen". Ik noteerde alles gedetailleerd, want mezelf kennende, zou ik ze sowieso aanpassen of wijzigen.
De lijst was goed aangedikt en ik had denk ik genoeg genoteerd. Tot, ineens, een lampje boven m'n hoofd, met eigen voetjes en armpjes. Hij tikte met z'n  voet in de lucht, ongeduldig de handen gekruist. Als een engeltje/duiveltje die tegen me zei "maar seg Julie, die stage dat je in het derde jaar moet doen, waarom doe je dat niet in Amerika? Wie weet waar je belandt? Californië? SANTA CRUZ?"
Ik kon alleen maar glunderen en voor ik het wist stond het, helemaal onderaan, op m'n lijstje. Ik slikte droog en besefte "jup, Google, doe je werk."

Om een lang verhaal kort te maken, ik geloof in eigen wilskracht. Wil je iets? Simpel. Schrijf het op, hang het op een prikbord, plak het in je agenda vooraan. Kijk er alleszins elke dag op. 
Lees het, denk, besef. DIT WIL IK/DIT WIL IK NIET (schrap wat niet past). Ga tot het uiterste en laat je vooral door geen enkel persoon demotiveren.

Dus, J****, als je dit leest, DANKUWEL. Je was een inspiratie  voor dit alles, een extra duwtje om op het idee te komen.
Volgende update: 30 januari 2012. Mét Video blog, of ook wel een VLOG genoemd.

See you then,
Jules